بسمه تعالي

ملت ما خود به دست خلافت به اسلام گرويد و اسلام را و همه اعتقادات و معرفت هاي اسلامي را از دستگاه خلافت گرفت ،  در عين حال كه تمام تبليغات در اختيار طبقه حاكم (خلافت) ، و حتي تاريخ ، فرهنگ ، حديث و كلام نيز توجيه كننده وضع موجود و  تقديس  طبقه حاكم شده بود ، اين ملت بيگانه كه – حتي زبان رسمي اسلام را نيز نمي دانست- هوشيارانه دانست كه اين همه دروغ است و دانست كه حق در اين هياهو ها و از آن اين قيافه هاي چشمگير نيست ،  از آن مرد تنهايي است كه در گوشه مسجد پيغمبر خانه دارد و زنداني جهل قوم خويش و قرباني سياست ياران بزرگ پيامبر و پيشوايان برجسته اسلام شده است . از وراي كاخ سبز دمشق و دارالخلافه ي افسانه اي شهر هزار و يك شب بغداد ، خانه متروك و گلين فاطمه را يافت و تشخيص داد كه اسلام در اين كلبه ي غمزده ي خلوت و خاموش است . اين غريبه دور و نا آشنا ، ناله ي دردمندانه ي مردي تنها و "در شهر خويش غريب" را شنيد و شناخت . كه دور از جشم شهر و گوش مردم شهر ، در اعماق شبهاي نخلستان هاي بني نجار ، بيرون مدينه ، سر در حلقوم چاه فرو برده و رنج بر باد رفتن كِشته ي خويش  و ترس جان گرفتن دروغ و اشرافيت و غارت را با خويش مي گويد.

يقينا تنها از عهده اين نژاد پاك برآمد كه توانست علي رغم قضاوت تاريخ ، خود حكمي ديگر صادر كند و در پاسخ همه مناره ها و محراب ها و منبر ها ، و در برابر همه اصحاب كبار و علما و قضات و ائمه رسمي دين ، عليه فرياد همه شمشير هاي خون آشام قدرت شكن در شرق و غرب ، شب و روز ، همه يكصدا مي گفتند: آري !

بگويد نه!

دوستان عزيز من، اكنون نيز در لحظه اي تاريخي قرار داريم ، تمامي تاريخ با تمام عظمتش كه هميشه در برابر عظمت ما ايراني ها به سجده افتاده ، منتظر ماست ، منتظر يكي ديگر از انتخاب هاي تاريخي ماست ، ايراني هيچ وقت ، هيچ وقت ،‌ هيچ وقت زير بار زور نرفته و نمي رود و نخواهد رفت . 

موفق باشيد !

با استفاده از(با تلخيص و كمي تغيير) كتاب فاطمه ، فاطمه است . (دكتر علي شريعتي)  

بسمه تعالي

از اينكه مدت تقريبا طولاني نتوانستم مطلب جديدي آپديت كنم ‌از همه شما دوستان عزيزم كه مونس حرف هاي دل من هستيد  صميمانه عذر خواهي مي كنم . البته در طي  اين مدت احمد خان علاوه بر سهم خودش جور من را هم كشيد. بنا براين بدين وسيله از دوست عزيزم احمد هم تشكر مي كنم .

اميدوارم از اين به بعد هم من و هم احمد بدون وقفه بتوانيم از شرمندگي دوستان در آييم . 

پيروز باشيد.

اعتراضِ سرخی است بر حاکمیتِ سیاه,         

فریادِ خشمی است بر سرِ سکوتی که همه ی حلقوم ها را بریده است,

شهادت   تنها شکلِ جهاد و تنها دلیلِ وجود و تنها نشانه ی حضور و تنها سلاحِ

حمله ودفاع و تنها شیوه ی مقاومتِ «حقیقت» «راستی» و«عدالت»است در عصری

و نظامی که «باطل» «دروغ» و «ستم»آن را خلعِ سلاح کرده , همه ی سنگرهای آن

را در هم کوفته و همه ی مدافعان و وفادارانِ آن را قتلِ عام , متلاشی و نابود کرده

است وانسان بودن در پرتگاهِ انقراض و خطرِ مرگِ همیشگی قرار گرفته است...

شهادت   تضمین کننده یِ حیات و حرکت و زندگی و ایمان وعزت و آینده و تاریخِ

یک ملت است...

                                                     
شهادت   دعوتی است به همه یِ عصرها ,

                                           و به همه یِ نسلها که:  

                                                         اگر می توانی بمیران!  

                                                                    و اگر نمی توانی بمیر...
 

به علماى ما مسئوليت، و به عوام ما علم،

به مومنان ما روشنايى، و به روشنفكران ما ايمان،

و به متعصبين ما فهم، و به فهميدگان ما تعصب،

به زنان ما شعورو به مردان ما شرف،

و به پيران ما آگاهى و به جوانان ما اصالت،

 به اساتيد ما عقيده و به دانشجويان ما.... نيز عقيده،

 به خفتگان ما بيدارى و به بيداران ما اراده،

به مبلغان ما حقيقت و به دينداران ما دين،

به نويسندگان ما تعهد و به هنرمندان مادرد،

 و به شاعران ما شعور و به محققان ما هدف ،

به نوميدان ما اميد و به ضعيفان ما نيرو و به محافظه كاران ما گستاخى،

و به نشستگان ما قيام و به راكدان ما تكان،

و به مردگان ما حيات، و به كوران ما نگاه و به خاموشان ما فرياد،

 وبه مسلمانان ما قرآن و به شيعيان ما على،

و به فرقه هاى ما وحدت،

 و به حسودان شفاء به خودبينان ما انصاف،

 به فحاشان ما ادب،

 به مجاهدان ما صبر و به مردم خودآگاهى،

 و به همه ملت ما، همت تصميم و استعداد فداكارى و شايستگى نجات و عزت

                                                         ببخشا!

                                                             .

                                 .

                                 .                          

علی جز چاههای پیرامون مدینه,چاه های نخلستان,صاحب سری نداشت.

اگر می داشت چرا سر در حلقوم چاه می برد؟

          چرا از شهر و خانه و خوانواده اش به نخلستان پناه بَرَد؟

                    چرا تنها بنالد؟

                            چرا دردهای بی رحم و سنگینش را ناچار باید در چاه ریزد؟

اینها جز به خاطر این است که علی تنهاست؟

در میان شیعیانش نیز تنهاست!

           علی از محمد نیز تنهاتر است!

                      علی از خدا نیز تنهاتر است!

خدا برای تنهاییش آدم را آفرید محمد سلمان را یافت اما علی...

اما علی تا پایان حیاتش تنها ماند.

      از میان خیل شیعیانش جز چاه های پیرامون مدینه کسی را نداشت...

                        از میان خیل شیعیانش جز چاه های پیرامون مدینه کسی را نداشت...

                                               از میان خیل شیعیانش جز چاه های پیرامون مدینه کسی را نداشت...