| تبليغات | X |
 |
 |
|
| سیری در اندیشه های معلم شهید دکتر علی شریعتی |
|
تو اي حسين ! با تو چه بگويم ؟ " شب تاريك و بيم موج و گردابي چنين هائل" و تو اي چراغ راه ، اي كشتي رهايي ، اي خوني كه از آن نقطه ي صحرا ، جاودان مي تپي و مي جوشي، و در بستر زمان جاري هستي، و بر همه نسل ها مي گذري ، و هر زمين حاصل خيزي راه سيراب خون مي كني ، و هر بذر شايسته را در زير خاك مي شكافي و مي شكوفاني ، و هر نهال تشنه اي را به برگ و بار حيات و خرمي مي نشاني ، اي آموزگار بزرگ شهادت ! برقي از آن نور را بر اين شبستان سياه و نوميد ما بيفكن ! قطره اي از آن خون را در بستر خشكيده و نيم مرده ي ما جاري ساز ! و تفي از آتش آن صحراي آتش خيز را به اين زمستان سرد و فسرده ي ما ببخش ! اي كه " مرگ سرخ " را برگزيدي تا عاشقانت را از " مرگ سياه " برهاني، تا به هر قطره خونت ، ملتي را حيات بخشي و تاريخي را به تپش آري و كالبد مرده و فسرده عصري را گرم كني ، و بدان جوشش و خروش زندگي و عشق و اميد دهي ! ايمان ما ، ملت ما ، تاريخ فرداي ما ، كالبد زمان ما ، " به تو و خون تو محتاج است ".
می خواستم به مناسبت سال نو آپدیت کنم ولی دیدم که ادب و احساس حکم می کنه که فعلا در مورد آقامون یه چیزیایی از دکتر شریعتی بنویسم . مطمئنم این متن حرف دل هممونه چون که بازم مطمئنم که دکتر شریعتی اینا رو از ته ته دلش نوشته . به هر حال ضمن تسلیت اربعین سالار شهیدان سال نو را خدمت تمام عزیزانم تبریک میگم. سبز باشید ، حسینی باشید ، سال خوبی داشته باشید. |
|
+ نگاشته شده در
دوشنبه بیست و نهم اسفند 1384ساعت 19:17 توسط عبدالله رضائی ثمرین |
|
|
دلی که از بی کسی غمگین است ، هر کسی را می تواند تحمل کند . هيچ كس بد نيست . دلي كه در بي اويي مانده است ، برق هر نگاهي جانش را مي خراشد . لبخندها زهراگين ، دهان ها حفره هاي وقيح آزار دهنده ، تسليت ها خفقان آور ، لذت ها دروغ هايي فريبنده ، زيبائي ها حيله هاي اغفال ، افق ها حصار هاي عبوس زندان ، درختان هر يك قامت دشنامي ، ابرها هر پاره سايه ي نفريني ، مهتاب سرد و آفتاب رسوايي و روز ، برص گرفته ي وقيحي كه او را بر سر كوچه و بازار بيگانگان مي گرداند. و شب ، گرگ آدم خواري كه در پناهگاه دردمندش او را مي جويد تا فرو بلعد . و طبيعت نه ديگر هيچستاني سرد و گنگ كه دوزخي در گرفته از حريق و دريايي مواج از آتش هاي عذاب ... كه هر چهره اي ، نگاهي ، طرح اندامي ، طنيني ، رنگي در نگاه هاي او فرياد مي كشد كه او نيست . |
|
+ نگاشته شده در
جمعه بیست و ششم اسفند 1384ساعت 23:7 توسط عبدالله رضائی ثمرین |
|
|
ای زینب! ای زینب ، از زبان علی در کام ! با ملت خویش حرف بزن ! ای زن ! ای که مردانگی در رکاب تو جوانمردی آموخت ... ای زبان علی در کام ! ای رسالت حسین بر دوش ! ای که از کربلا می آیی و پیام شهیدان را ، در میان هیاهوی همیشگی قداره بندان و جلادان ، تو شهیدی هستی که از خون خویش کلمه ساختی ، همچون برادرت که با قطره قطره ی خون خویش سخن می گفت . ای که از باغ های سرخ شهادت می آیی و بوی گل های نوشکفته آن دیار را، در پیرهن داری ، ای دختر علی ، ای خواهر، ای که قافله سالار کاروان اسیرانی ، ما را نیز در پی این قافله با خود ببر!
|
|
+ نگاشته شده در
شنبه بیستم اسفند 1384ساعت 16:2 توسط عبدالله رضائی ثمرین |
|
|
در ستیز با شیطان است که دل می پرورد,
در زندان مهیب اوست که آزادی را می شناسیم, شیطان نیاز به خداوند را در جان ما می آفریند وقوّت می دهد. مائده هایی که بی رنج بر سر سفره ی گسترده در زیر دستمان می یابیم همه دست پخت شیطان است. نگویید شیرین است,نگویید رنگین است,چرا که این طبّاخ حسود و کینه جو شیرین می پزد و رنگین می سازد تا بر سر سفره مان نگه دارد,تا از سفر بازمانیم. او از یک گام برداشتن ما بیمناک است. گِل رسوبی! این است سهم او در سرشتن ما! |
|
+ نگاشته شده در
چهارشنبه هفدهم اسفند 1384ساعت 14:29 توسط احمد سرابیان مقدم |
|
|
چه رنجی است لذت ها را تنها بردن،
وچه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن، وچه بدبختی آزاردهنده ای است تنها خوشبخت بودن. در بهار هر نسیمی که خود را بر چهره ات می زند یاد تنهایی را در سرت بیدار می کند، هر گل سرخی داغ آتشی است. در آن روزها که آفتاب و باران به هم می آمیزند ، در آن شب های کویر که از آسمان ستاره می بارد و دشت دعوتی را با دل تو تکرار می کند ، در سینه ی دشتی افق خونین را می نگری و مسافری تنها از پنجره ی کوپه ی قطارش سال نو را در گریبان سپیده تحویل می کند، بیشتر از همه وقت ، دشوارتر از همه جا احساس می کنیم که در این مثنوی بزرگ طبیعت ، مصراعی ناتمامیم ، وبودن مان انتظار یک بیت شدن... خدایا! " کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم"! در او بیارامم بیارامم |
|
+ نگاشته شده در
یکشنبه چهاردهم اسفند 1384ساعت 11:54 توسط احمد سرابیان مقدم |
|
|
پروردگارم ،مهربان من از دوزخ این بهشت،رهایی ام بخش ! در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است و هر زمزمه ای بانگ عزایی و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی... در هراس دم می زنم . در بی قراری زندگی می کنم . و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است. من در این بهشت ، همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم. "تو قلب بیگانه را می شناسی ، که خود در سرزمین وجود بیگانه بودی"! "کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم"! دردم ، درد "بی کسی" بود. |
|
+ نگاشته شده در
یکشنبه هفتم اسفند 1384ساعت 17:41 توسط عبدالله رضائی ثمرین |
|
|
نیازهای بلند ما را همواره بی تاب می دارند و آنچه هست پست است,
عشق های مقدس در جان ما شعله می کشند و آنچه هست آلوده است, زیبایی ها ما را مدام در حسرت خویش می گدازند و آنچه هست زشت است, آنچه هست خوب نیست, پاک نیست, منزه نیست, جاوید نیست, صمیمت ندارد, عظمت ندارد. هر چه هست برای مصلحتی است, هر که هست به خاطر منفعتی است, هیچ چیز به "خودش" نمی ارزد, هیچ کس به "خودش" چیزی نیست, همه چیز را و همه کس را برای سودی و فایده ای گذاشته اند.
"هبوط در کویر" |
|
+ نگاشته شده در
دوشنبه یکم اسفند 1384ساعت 15:35 توسط احمد سرابیان مقدم |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
خوش آمد گویی
به وبلاگ هبوط در کویر خوش آمدید. تمامی مطالب و عکس های موجود در وبلاگ برای استفاده عموم آزاد می باشد . (البته با ذکر منبع ) . البته که نظرات و راهنمایی های تمامی عزیزان راهگشای نویسندگان این وبلاگ خواهد بود. |
| نوشته های پیشین |
|
آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 بهمن 1385 آبان 1385 مهر 1385 تیر 1385 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 |
| نگارندگان |
|
عبدالله رضائی ثمرین احمد سرابیان مقدم |
|
RSS
|
