*هفته ی وحدت

                      گرامی باد*

      ضمن تبریک به مناسبت فرا رسیدن میلاد پیامبر و هفته ی وحدت بی مناسبت ندیدم که گوشه هایی از نظرات دکتر شریعتی در مورد وحدت مسلمانان را تقدیم شما همراهان همیشگی کنم.                                                                                                                             ناگفته پیداست که این مطلب نمی تواند به طور کامل نظرات دکتر شریعتی را منعکس کند ، ولی   می تواند انگیزه ای باشد برای پیگیری این مطلب.(مراجعه شود به کتاب "علی" نوشته ی دکتر شریعتی)

     دکتر علی شریعتی در سخنرانی "علی بنیانگذاز وحدت" مباحثی را درمورد وحدت بین شیعه و سنی ذکر کرده و با ارائه مستندات تاریخی نشان می دهد که علی بر خلاف آنچه که شاید در اذهان ما شیعیان و همچنین دیگر فرقه ها اسلامی مطرح شده است (اینکه اساساً علی (ع) پس از مرگ پیامبر چون مخالفت کرد و چون روی پای خودش ایستاد و چون به خلیفه ی مورد اتفاق مسلمین رأی نداد و در خانه به اعتراض و اعتصاب نشست و بیعت نکرد و خود مدعی خلافت و انتصاب از سوی پیامبر شد، خود به خود یک فرقه و انشعاب خاصی را در درون اسلام آغاز کرد.) با عمل و رفتار خود در جهت اتحاد جامعه اسلامی در مقابل دشمن مشترک و خارجی گام برداشته است.

     علی (ع) در خانه اش می نشیند و سکوت می کند و شمشیر به روی مخالفانش نمی کشد - چون مخالف داخلی است - و بعد بیعت می کند و بعد پشت سر همینها نماز می خواند و بعد درجنگها مورد مشورت قرار می گیرد و برای آنها خیر اندیشی و صلاح اندیشی می کند، چنانکه در جنگ ایران وقتی قوای عرب و قوای اول اسلام شکست خورده بود، عمر گفت: من خود می روم؛ ولی حضرت علی او را منع کرد که تو سر این سپاهی و اگر بروی و کشته شوی، سپاه به کلی متلاشی می شود؛ تو باید مرکز را داشته باشی(تو قلب سپه را به آیین بدار) که اگر سپاه شکست خورد دشمن بداند اینجا پشت دارد. این صلاح اندیشی یک خیرخواه است و بعد با آنها مراوده دارد، دوستی دارد و یکبار نمی گذارد که اختلافشان سرچشمه ی کشت میکروب نفاق و اختلاف و جاسوسی وتضاد داخلی و متلاشی شدن این وحدت جوان و (در نتیجه موجب) بهره برداری قدرتهای بیگانه اسلام یا جناحهای داخلی منافق باشد، یکبار نگذاشته است.

     و در عین حال هرگز - چنانچه دیدیم تا آخر عمر - از سر اصول و مبانی اعتقادیی که به آن معتقد بود، یک وجب عقب نشینی نکرده و حتی چنانکه دیدیم در هیچ یک از آن مواردی که انتقاد داشت، گذشت نکرد و چنانکه دیدیم در شورا برای تایید رویه ی دو شیخ، خلافت را کنار گذاشت و نابودی خودش را امضا کرد و آن رویه را تأیید نکرد.

     این بدان معناست که علی در عین حال که به مکتب خاص خودش، جبهه گیری خاص خودش، فهم و برداشت ویژه خودش از اسلام و راه مستقل و مشخص خودش که انتخاب کرده و فهمیده، و به مواردی که بر مخالف اعتراض دارد و پیشنهاداتی که دارد و نظریه ها و نقشه ها و هدفهایی که برای جامعه دارد و مرزی که او را از مخالفانش جدا می کند، به همه اینها، همواره و به هر قیمتی و در هر شکلی و شرایطی وفادار می ماند، اما در برابر دشمن مشترک است که دست در دست همین مخالف همین غاصب حق خودش و اهانت کننده خانواده ی خودش می گذارد و مانند یک بازو در برابر دشمن می ایستد. بطوریکه روم و ایران و همه ی منافقان بزرگی که در همه جا بودند و آرزو داشتند که خاک مدینه را - به قول خودشان - توی توبره ی اسبهایشان به سرزمینهایشان ببرند، تا مدتها متوجه نشدند که در داخل مدینه چنین اختلافات عمیق وجود دارد، و شخصیت بزرگی مانند علی که حقش پایمال شده و گوشه نشین شده و دم نزده. دستهای بسیار پلید دست اندرکاران متلاشی کردن این قدرتند که خود علی می بیند اگر بر این آتش دامن بزند، همه چیز از دست رفته،همه چیز!

     از دیدگاه دکتر شریعتی تضاد در اندیشه نه تنها  مضر نیست،نه تنها اشکال ندارد، بلکه برای پیشرفت و تعالی جامعه مفید و لازم است. وحدت در تفکر ،وحدت در تحقیق و وحدت در عقاید ، مرگ عقاید،توقف عقل و پوسیدن و ماندن اندیشه است. "وحدت در تفکر " محکوم است،اما وحدت میان "شیعه" و "سنی" نه تنها ممکن است،نه تنها معقول است،بلکه وظیفه ی انسانی مان ـ بالاتر از وظیفه و فوری تر از وظیفه ی منطقه ای و زمانی و فرقه ای مان ـ است.زیرا اختلاف اجتماعی عامل قطعه قطعه شدن و متلاشی شدن نیروست و لقمه لقمه بلعیده شدن به وسیله ی دشمن.

     جامعه ی اسلامی به عنوان نیرویی است انسانی،دارای مشترکات اعتقادی،هدف های مشترک،وضع مشترک،سرنوشت مشترک و از همه مهمتر دشمن مشترک،طبیعی است که این جامعه باید با هم یک نیرو و یک بازو و یک مشت را تشکیل بدهد حتی اگر مجبور باشد دست در دست دشمن خونی خود،غاصب و مخالف خود و کسی که با او اختلافات شدیدی دارد بگذارد.همان کاری که علی(ع)کرد و این است که "علی بنیانگذار وحدت" است،وبیش از هر کسی در این راه فداکاری کرئه و سختی کشیده است.

     بنیانگذار وحدت بر اساس این شعار عمل می کند :                                                           

"وحدت میان تشیع و تسنن(در سطح اندیشه و عقیده)ممکن نیست،ولی  

میان شیعه و سنی در برابر دشمن واجب است"

  خداي من ، من اصلا نمي تونم بفهمم اين بورژوازي ، اين خداي کاسب کار کليسا ي ماقبل پروتستانيزم مسيحيت (خدايي که تو کليسا آدماش پول مي گيرن و اعترافات آدما رو قبول مي کنن و مي بخشن)از کجا و چطوري وارد اين محافل خودموني و درو ديوار ساده تکايا و حسينيه هاي ما  شد؟ شما احساس نمي کنيد وجود اين خدا رو ؟ همين خداست که باعث ميشه بعضی از مردم تو مرفه ترين محله هاي تهران براي بخشش گناهها و همه کثافت کاريهاي بقيه سالشون نذري بدن،جايي که هيچ کس مطمئنا محتاج خوردن اون غذا نيست! غذاي امام حسين...!!!(منظورم این نیست که هر کی اونجا نذری میده اهل گناه و کثافت کاریه ها ! نه بحث لزوم نذری دادن تو یه همچین محله هاییه، واقعا اونجا کسی محتاج اون غذا هست؟) ما مگه ما تو حسينيه هامون پول نمي گيريم تا مردم رو دعا کنيم ، مگه براي کسي که بيشتر پول ميده بيشتر دعا نمي کنيم، نمي خواهيد قبول کنيد اينارو؟  به خدا اينا رو ديدم که ميگم! اينا همش نشونه اومدن بورژوازي و همون خداي کاسب کاره !بايد بيرونش کرد ، خيلي زود ، قبل از ايني که امام حسين و نهضتش و پيام نهضتش کاملا زير چرخاي اين بورژوازي له بشن ، بايد يه فکري کرد!

اين درد رو به کي بايد گفت ، آخه به کي من بايد بگم که امام حسين رو دوست دارم، وقتي دعاي عرفشو مي خونم عاشقش ميشم ، ديوونش ميشم، ولي اين هيئت هاي عزاداري اکثر قريب به اتفاقشون منو ارضا نمي کنه ! چيکار بايد کرد، واقعا چيکار بايد کرد؟
کاري که الان داريم مي کنيم تحليلش سخت نيست، از زندگي شصت ساله امام حسين قبل از عاشورا که هيچ کدوممون هيچ چي نمي دونيم،  فقط تو ده روز امام حسين رو به دنياش مي آريم خودمون ، بعدش به فجيع ترين شکل ممکن اين طفل ده روزه رو مي کشيمش ، بعد از ده روز هم ديگه گل و بلبل ، زندگي به روال عاديش بر مي گرده!

اي بابا ، شما اصلا احساس نمي کنيد؟ احساس نمي کنيد که تو اين قضيه ما با يزيد همداستانيم ؟ ميگيد نيستيم ؟ باور کنيد هستيم ! اونم مي خواست بکشه امام حسين رو و قضيه تموم شه، مگه نمي خواست آخه؟ تازه بابا ما بدتريم اصلا ، اون يه بار کشت امام حسين رو ، ما هر سال داريم مي کشيم، اون علنا مي گفت باهاش دشمنه ، ما ادعاي شيعگيش رو هم مي کنيم، مگه نمي کنيم؟
باور کنيد، ماها اکثرمون بعد از دهه اول محرم امام حسين رو مي کشيم، باور نمي کنيد حرفمو؟ خداييش يه کم فکر کنيد... کشتن حتما با شمشير که نيست آقاجون! وقتي آخر دهه امسال تا دهه اول محرم سال آينده امام حسين کاملا ميره بيرون از زندگيمون ، و سال بعد هم دوباره فقط تو همين ده روز مياد تو زندگيمون ( به وسيله خودمونا) و فقط  اون موقع يه اثراتي تو زندگي مون مي ذاره و اصلا آقا بذار بگيم که  بزرگترين تحولات رو تو همين ده روز ايجاد مي کنه و بعد از ده روز دوباره خلاص ، حالت اول! آخه الان هممون داريم مي بينيم ، مگه نمي بينيم؟  بعد از ده روز ديگه هيچ اميدي نيست ، هيچ اميدي به سازنده بودن اين عاشورا و اين نهضتي که الان تو مملکتمون ما ساختيم و پرداختيم نيست( دقت کنين ، عاشورايي رو ميگم که ماها با کارامون ساختيمشا، نه عاشوراي واقعي ، که  عاشوراي واقعي اصلا مي تونه تموم زندگي يه آدمو تا آخر عمرش ، آرمانهاشو ، ايده آلها شو و ... رو متعالي کنه) باور کنيد به خدا نيست!

اصلا مي دونين چيه؟  من امام حسيني که بخواد فقط تو ده روز آداما رو درست کنه، بخواد اين پولدار ها رو تو  فقط و فقط ده روز آدم بکنه، که بيان و مثلا خرج کنن و نذري بدن، نمي خوامش آقا ، نمي خوام! به کي بگم آقا نمي خوام! اگه اينطوريه اصلا به چه دردي مي خوره عاشورا؟ به چه دردي مي خوره عزاداري امام حسين؟ بابا ميرم تو مراسم ساي باباي هندي ها شرکت مي کنم، اونم کارکردش همينه ديگه ، مگه نيست؟ بابا چجوري بگم ، اين بزرگترين توهينه به امام حسين که بگيم من همه سال هر غلط و کثافت کاري که بخوام مي کنم ، اما تو اين ده روز به احترام ارباب ، ميام نوکريش رو مي کنم ، خرج مي کنم ، نذري ميدم.خنده دار نيست؟ بابا يه دقيقه خودتو بذار جاي امام حسين، مي دونم غير ممکنه ، ولي حداقل سعيت رو بکن ، اون وقت ببين نسبت به همچين آدمايي چه احساسي پيدا مي کني آخه!

 شريعتي خيلي قشنگ گفته :
آنها که رفتند کاري حسيني کردند ، آنها که ماندند بايد کاري زينبي کنند ، وگرنه يزيديند!
يه کم به اين جمله فکر کنيم بد نيست !
ماها زينب وار که زندگي نمي کنيم هيچ چي، کار زيني تو زندگيمون نمي کنيم هيچ چي، بابا اصلا حتي نشاني از زينب هم نيست تو زندگيمون! هست؟ اگه مي خواهيم خودمون رو گول بزنيم بگيم هست ، ولي نيست باور کنيد تو زندگي اکثرمون حتي نشاني از زينب کبري نيست