یک نمونه اش ، داستان قیام امام حسین (ع) است و یا نمونه دیگرش شهادت حضرت فاطمه (س) ،  خونی که برای شهادتی حماسی بنا شده است وسیله تخدیر شده، یعنی چه؟! راه تبدیل حماسه به تخدیر این است که اول عوامل تعریف کننده و حماسی را از بین ببریم و بعد عوامل تخدیر کننده و"شل کننده" را در آن وارد و تبلیغ کنیم تا اینکه خونی آنچنان جوشان به صورت یک مایه مسکن در آید و متحجر شود و دائم دور هم بچرخیم و بچرخانیم و بر الفاظی که نمی شناسیم و داستانی که در نمی یابیم گریه کنیم و تکرار کنیم! گریستن بر کسی که نمی شناسیم مثل خندیدن است ! چه فرقی می کند؟ آنها که سب علی می کنند، چرا سب علی می کنند ؟ چون نمی شناسدش و همان اندازه تاثیر ندارد که آنهایی که مدح علی می کنند و نمی شناسندش ؟!! در سوگواری و ذکر و یادآوری هم همینطور است ، ذکر اسم و اسم هایی که نه تنها نمی شناسیم بلکه حتی وارونه و بدجور می شناسیم !  قهرمان حماسه کربلا را به صورت کسی در آورده اند که در آخرین لحظات حیات از پست ترین مامورین دشمن استغاثه می کند ! خب این که ضرر ندارد برو و بر او گریه کن! خون حسین (ع) درست مانند خون مسیح شده است به این معنا که خودش را برای ملتش قربانی کرد ، در معنای کاتولیکی گفته می شد مسیح خودش را قربانی کرد ، تا خداوند از تقصیر اولاد آدم بگذرد و در اینجا هم می گویند حسین (ع) خودش را قربانی کرد تا خداوند از گناه این امتی که بر او می گریند ، بگذرد.