شگفتا که قرآن به یک سوره کوچک ختم می شود . آن هم به نام سوره استیعاذ( پناه بردن به الله). آن هم پناه بردن پیامبر بفرمان خدا و در پایان قرآن ! طرز بیان بسیار معنی دار است: « الله» به «الناس» ( توده مردم) اضافه شده است و سه بار تکرار و هر بار الله به یک صفت و قدرت ویژه ذاتی اش توصیف شده است. قل اعوذ برب الناس - ملک الناس - اله الناس .

در آیه اول : قدرت اربابی حاکم بر توده (زر) از طبقه اربابان مردم،در آیه دوم: قدرت ملوکیت (زور) از طبقه زمامداران و در آیه سوم: قدرت الوهیت از طبقه روحانیون (تزویر) که در مذاهب غیر اسلامی دارای ذات الهی و آب و گل ماورایی غیر خاکی هستند ، نفی می شود . (یقینا باید بین مفهوم روحانیت مطرح شده در این جمله و مفهوم عالم دینی در اسلام تفاوت قائل شد ، البته و صد البته که در جرگه عالمان دینی اسلامی نیز هستند کسانی که نقش همان روحانیون متزور ادیان دیگر را ایفا می کنند، ولی این مسئله هرگز برهان قابل قبولی برای نفی وجود و نفی اثر عالمان راستین دینی جهان اسلام نخواهد بود.)

انحصار این سه قدرت به الله به این معنی است که ادعای داشتن چنین قدرت هایی از طرف افراد یا طبقات سه گانه حاکم بر مردم  ادعای خداییست و پذیرفتنش نیز پرستش غیر خداییست و اینکه اسلام همواره تکرار می کند که : « الحکم الا لله » « یکون الدین کله لله» و «المال لله» ، خداوند مشخص می کند که ناس فقط یک «رب» دارد و آن هم « الله » است و یک معبود بیشتر نیست، آن هم « الله » است و یک مالک بیشتر نیست آنهم «الله» است. اینست معنای عبودیت در توحید، که عامل آزادی انسان در تاریخ است.

خدایا:پارسایان بزرگی را که در انزوای ریاضت و عزلت پاک عبادت یا علم یا هنر به «کشتن نفس» کمر بسته اند، هر چه زود تر توفیقشان ده ! تا در این طبیعت خوب خدا که هر موجودی را جز اینها معنایی است و در این اندام زنده جهان، هر ذره اي جز این انگل ها، سلولی و در این نظام هماهنگ خلقت، هر مخلوقی را جز این پاکان پوک، یا پوکان پاک نقشی است، جایی برای حشره ای که می داند چرا زندگی می کند، تنگ نباشد و خلقت از بیهودگی و عبث پاک گردد و در چشم ظاهر بین پیر حافظ، خطایی بر قلم صنع نیاید.

خدایا: به «سارتر» بگو اگر ملاک خیر را هم خود من - آنچنانکه می خواهم - می سازم، پس نیت خیرlebonsens) ) كه ملاك اخلاق مي گيرد چيست؟

خدايا: به ماترياليست ها بگو كه انسان درختي كه در ناخود آگاه، در طبيعت، تاريخ و جامعه مي رويد نيست.

اوقاتتون خوش، نماز و روزه هاتون قبول و موفق و مويد باشين !

                                    به نام پروردگار عشق و خالق زيبايي ها

روز هاي نسبتا زيادي بدون شما خوبان سپري كرديم ، چه صبح هايي كه بدون شما ولي با ياد شما به شب رسانيديم و چه شبهايي كه درهجر و فراغ شما صبح نموديم، دوست داريم باور نماييد كه در تمام اين مدت خود ما نيز همچون شما و حتي بيشتر از شما در رنج و عذاب بوديم ، رنج و عذابي كه گرچه تحمل ناپذير و جانفرسا بود ولي شرايطي را برايمان به وجود آورد كه قدر عزيزانمان را بيشتر بدانيم و متعهد تر از گذشته نسبت به ادامه راهمان مصمم شويم، حال گرچه مي دانيم و مطمئنيم كه خاطر همه شما عزيزان از دست ما و نبودن و ننوشتنمان مكدر است ، ولي حيف و صد حيف كه كاري جز اظهار شرمندگي و عذر خواهي از شما ، از دستان ناتوان ما بر نمي آيد، در عوض هم اكنون در پيشگاه تمامي بزرگواران تعهد مي نماييم زين پس هبوط حتي در سخت ترين شرايط نيز تنها نخواهد بود و مخاطبانش را تنها نخواهد گذاشت...! و چه شادمانه است تكرار فرياد گونه اين جمله كه ما برگشتيم و ما برگشتيم و ...! 

حال برای اینکه این پست ما نیز خالی از کلام دکتر شریعتی نباشد شعر زیبایی از ایشان را تقدیمتان می کنیم:

                                                     پوپک شیرین سخنم!

پوپكم !

     پوپك شيرين سخنم !

          اين همه فارغ از اين شاخه به آن شاخه مپر،

                 اين همه قصه شوم از كس و ناكس مشنو ،

                       غافل از دام هوس

                             اين همه در بر هر ناكس و هر كس منشين .

پوپكم پوپك شيرين سخنم !

      تويي آن شبنم لغزنده گلبرگ اميد ،

            من از آن دارم بيم ،

                 كاين لجن زار تو را پوپكم آلوده كند ،

                     اندرين دشت مخوف،

                          كه تو آزادي اش اي پوپك من مي خواني

زير هر بوته ي گل ،

     لب هر جويه ي آب،

           پشت آن كهنه فسونگر ديوار،

                 كه كمين كرده تو را زير درختان كهن ،

                       پوپكم! دامي هست ،

                              گرگ خونخواره ي بدكاره ي بدنامي هست.

سال ها پيش دل من كه به عشق ايمان داشت ،

         تا كه آن نغمه جان بخش تو از دور شنيد ،

              اندر اين مزرع آفت زده شوم حيات ،

                   شاخ اميدي كاشت.

                         چشم بر راه تو بودم كه تو كي مي آيي.

                                بر سر شاخه ي سر سبز اميد دل من ،

                                      كه تو كي مي خواني.

 پوپكم يادت هست ؟

      در دل آن شب افسانه يي مهتابي ،

           كه بر آن شاخه پريدي ،

                لحظه اي چند نشستي ،

                    نغمه اي چند سرودي ،

                        گفتم اين دشت سيه خوابگه غولان است ،

                             همه رنگ است و ريا ،

                                  همه افسون و فريب .

صيد هم چون تويي اي پوپك خوش پروازم ،

       مرغ خوشخوان و خوش آوازم

            به خدا آسان است.

اين همه برق كه روشنگر اين صحرا است ،

        پرتو مهري نيست ،

              نور اميدي نيست ،

                   آتشين برق نگاهي ز كمينگاهي هست ،

                        همه گرگ و همه ديو ،

                              در كمين تو و زيبايي تو ،

                                   پاكي و سادگي و خوبي و رعنايي تو .

                                        مرو اي مرغك زيبا كه به هر رهگذري ،

                                               همه ديو اند كمين كرده نبينند تو را ،

                                                   دور از دست وفا پنهان از ديده ي عشق ،

                                                         نفريب اند تو را .

                                                                                                                                         دکتر شریعتی - شهریور ۱۳۳۶