سلام بر خون خدا

ناگهان جرقه‌اي در ظلمت، انفجاري در سكوت! سيماي تابناك «شهيدي كه زنده بر خاك قدم برمي‌دارد»، از اعماق سياهي‌ها، از انبوه تباهي‌ها! چهره روشن و نيرومند يك «اميد»، در شب ظلماني «يأس»!

باز از خانه خاموش و غمزده فاطمه - اين خانه كوچكي كه از همه تاريخ بزرگتر است- مردي بيرون آمد: خشمگين ومصمم، و در هيأتي كه گويي بر سر همه قصرهاي قساوت و پايگاههاي قدرت، آهنگ يورش دارد، و گويي قله كوهي است كه آتشفشاني بيتاب را در خود به بند كشيده است و يا تندبادي است كه خداوند بر اين قوم عاد فرستاده است و اكنون به وزيدن آغاز مي‌كند!

مردي از خانه فاطمه بيرون آمده‌است! مدينه را مي‌نگرد و مسجد پيامبر را! و مكه ابراهيم را، و كعبه به بند نمرود كشيده را، و اسلام را، و پيام محمد(ص) را، و كاخ سبز دمشق را و در بند كشيدگان را و ...

مردي از خانه فاطمه بيرون آمده‌است! بار سنگين همه اين مسئوليت‌ها بر دوش او سنگيني مي‌كند. او وارث رنج بزرگ انسان است، تنها وارث آدم، تنها وارث ابراهيم و ... تنها وارث محمد! و ...

مردي تنها!

اما، نه! دوشادوش او، زني از خانه فاطمه بيرون آمده‌است، گام به گام او، نيمي از بار سنگين رسالت برادر را او بر دوش گرفته‌است!

مردي از خانه فاطمه بيرون آمده‌است، تنها و بي‌كس، با دستهاي خالي، يك تنه بر روزگار وحشت و ظلمت و آهن يورش برده‌است. جز «مرگ» سلاحي ندارد! اما او، فرزند خانواده‌اي است كه «هنر خوب مردن» را، در مكتب «حيات»، خوب آميخته‌است.

اگه وقتشو داری که یه کمی درد دل گوش کنی ، کلیک کن ، اگه وقت نداری بیخیال!